Q: What is Decisionism? Is it Biblical?

Decisionism is the belief that human beings shape their own destiny ultimately by how they manage the course of their actions / decisions in this life. I emphasize the word "ultimately" to make it clear that you do not become a decisionist simply by believing that humans make decisions. We all believe that humans are capable of making decisions, but we are not all decisionists. Decisionism asserts more than just the fact that we make decisions; it insists that our decisions are inviolable, autonomous, and sovereign.

This philosophy has become very prevalent both in our society and in many "Christian" churches today. How many times have we heard preachers saying: “God has a wonderful plan for your life, but it is up to you to make it happen”? or that “God has done everything He could do to save you; now the rest is up to you to invite Christ in your heart”? The idea is that God has always wanted to break into our lives, but wouldn't do it unless He gets our permission. While “there are many plans in God's mind," yet "it is man's counsel which will stand,”

The Bible, on the contrary, tells us that “there are many plans in a person’s mind, but it is the counsel of the LORD which will stand” (Prov. 19:21). We don't hold our destiny. God does; for “the LORD has made all things for himself: yes, even the wicked for the day of evil” (Prov. 16:4).

Even in the economy of Salvation, the Bible says that “it is not of him that wills, nor of him that runs, but of God that shows mercy” and that, therefore, “God has mercy on whom he wants to have mercy, and he hardens whom he wants to harden” (Romans 9:16, 18). In fact, our very conversion (faith and repentance)—which, as every one must admit, involves our “willing decision” to follow Christ—is itself a gift from God! (Eze. 36:26-27: cf. Acts 16:14).

Every Christian must understand that God's work of Salvation didn't stop at Christ's death and His invitation for sinners to come to Him. God Himself, by His sovereign Spirit, unfailingly converts the heart of whomever He wills! He demands faith and repentance (Mark 1:15), yet He also produces them in the heart of His elect (Jn. 6:29; Acts 13:48; 2 Tim. 2:25-26).

Don't me wrong though. I'm not suggesting that we never decided to receive Christ (or that it isn't necessary). Of course we did receive Christ, and we did so freely and willingly (John 1:12). To acknowledge this, however, is not necessarily Decision*ism.* It is one thing to grant that Salvation involves our will, and rightly so; but it's a completely different story to insist that our willing decision to receive Christ is a product of our own inherent ability apart from the sovereign operation of God's grace by His Spirit (Decisionism). God converts hearts, and He converts invincibly (see Eze 36:26-27 & Acts 16:14).

Therefore, if we take the Bible for what it says, we must affirm that the final decisive factor of our eternal destiny lies ultimately on God's Sovereign Decree, and that our decision to follow Christ is just a product of the mighty work of the Holy Spirit in our hearts. It's not "up to us" in any way. Our decision to receive Christ (whereby we are forgiven) could never have been possible if it weren't for the grace of the Spirit that first quickened our rebellious, sinful, darkened, spiritually dead hearts (see 1 Cor. 2:14; cf. Jn. 6:44, 63-65). It isn't that God chose us because we chose him, but that we choose God because He has first chosen us (Jn. 15:16; Eph. 1:4-5, 11). Or as Christ puts it:

“No one can come to me unless the Father who sent me draws him, and I will raise him up in the last day.” (John 6:44)

Salvation is by God's Sovereign Grace alone from first to last. Decisionism, then, is an affront to the Grace of God. Our churches need to be purged from this dangerous philosophy once and for all.

In Jesus' Name, We Pray... Amen

Praying “in Jesus’ name” means more than closing a prayer with that phrase. Indeed, mentioning “in Jesus’ name” at the end of every prayer is never a requirement.

When the Bible tells us to pray in Jesus’ name (Jn. 16:23-24), it means first and foremost that we must be mindful of the fact that we are able to approach the holy throne of the Father only through the mediation of our Savior Jesus and by virtue of our union with Him (Jn. 14:6; 2 Cor. 5:19; Eph. 1:3; Heb. 4:16); and, secondly, that our prayers must always be in line with the will of Christ (Jn. 15:7). Since Jesus is our Lord, His priorities must be our priorities, and Christ's main priority is summarized in this way:

"Our Father in heaven,
Hollowed be your name.
May your kingdom come,
And your will be done
On earth as it is in Heaven..."

All our subsequent supplications must be consistent with and subservient to this overarching priority. Our requests must be to the glory (hollowing) of God's name and for the propagation of the Kingdom of Jesus on earth as it is in heaven. We must therefore stop making self-serving requests sealed by superstitious mantras like “I declare in Jesus’ name!” To pray in Jesus’ name is to subject your will to Christ, not Christ's to yours. This is how we truly pray “in Jesus’ name", and there's a promise attached to it:

"If you ask me anything in my name, I will do it." (Jn. 14:14)

Diyos at Agham

Sa pamamagitan ng sangnilikha ay ini-uulat,

Ang kaluwalhatian Niya sa paningin ng lahat.

Walang maika-katuwiran ang sinumang tao,

Pagka’t pagka-alam natin sa Diyos ay ‘di salat.

“Walang Diyos!”, wika ng mga tampalasan,

Na ang puso’y pawang inalipin ng kasalanan.

Hamon nila’y ganito: “Sige, inyong patunayan,

Na ang Diyos niyo’y ‘di isang kasinungalingan.”

Dagdag pa nila, “‘Wag kang gagamit ng Biblia,

Bagkus ay magpakita ka ng mga ebidensya;

Ang batayan ko ay walang iba kundi syensya,

At kung ika’y mabigo, bakit paniniwalaan kita?”

Paano tayo dapat tumugon, mga kapatid ko?

Paano ba natin sasagutin ang hamong ito?

Sa paanong paraan tayo makikipag-argumento?

Dapat ba nating isangtabi ang Salita ni Cristo?

O, huwag nawa itong mangyari, mga kapatid.

Hindi ebidensya ang sa kanila’y dapat ihatid.

May Diyos, at ito’y kanilang nang nababatid.

Ang problema’y nasa puso nilang makikitid.

Ano daw ang kanilang batayan ng kaalaman?

Ito daw ay ang mga kaparaanan ng agham.

Sa mga bagay na nakikita sila’y nananangan,

Upang sila’y makasumpong ng katotohanan.

Ngunit ang disiplina ng agham ay nakasalalay,

Sa pangangalaga ng Diyos sa lahat ng bagay.

Ang sangnilikha ay may pagkakaisang tunay,

Pagka’t sinusustina ito ng ating Diyos na buhay.

Posible lamang ang agham dahil sa “pagkakaisa,”

Ng lahat ng maraming bagay na magkakaiba.

Ang saligan nito’y ang banal na Trinidad lamang,

Na Siyang Manglilikha; mismong “Marami” sa “Iisa.”

Anong rason ang maibibigay ng mga tampalasan,

Upang ang “pagkakaisang” ito ay kanilang asahan?

Sa kanilang kathang-daigdig ay walang gano’on;

Ito’y hiram lamang nila mula sa Salita ng Panginoon.

Kung gayon, hindi ang syensya ang huling saligan,

Upang ang pag-iral ng Diyos ay ating malaman.

Bagkus, ang awtoridad ng Salita ng Diyos lamang,

Ang mismong basehan ng posibilidad ng agham.

-Jeph

Ang Tula ng Isang Tupa

O Diyos, puso ko noon ay kasing tigas ng bato;

Walang pag-asa at hindi kayang magbago;

Hinding-hindi lalapit sa Panginoong Jesu-Cristo,

Malibang ang pananalig ay ipagkaloob Mo.

Ngunit ang iyong pagibig ay napaka-dakila;

Sapagkat Kaligtasan ko'y iyo nang itinakda,

Noong bago pa man likhain ang langit at lupa,

Para sa kapurihan ng iyong habag at biyaya.

Kay Cristo Jesus nga ako ay iyong ibinigay;

Sa Pastol na para sa katubusan ko'y namatay.

Pagliligtas Niya'y tiyak na magtatagumpay,

At lahat Niyang tupa ay magtatamo ng buhay.

Panginoon, tinawag mo ako at iyong binago,

Sa pamamagitan ng iyong Espiritu Santo.

Ipinaunawa mo sa akin ang iyong Ebanghelyo,

Upang aking makita ang kagandahan ni Cristo.

Mayroon bang bagay na makapaghihiwalay,

Sa mga hinirang at sa kanilang Diyos na buhay?

Ang mga iniligtas ay patuloy Mong iniingatan,

Upang matamo nila ang lubos na kaluwalhatian.

—Jeph

Solus Cristus and the Eternal Destiny of Dying Infants

One of the most difficult and tricky questions one could ask a Calvinist is whether or not babies who die as babies automatically go to heaven. To the non-Calvinist, the question itself seems very trivial. What an insanity it is to insinuate that such cute little "angels" could possibly go to hell! The thought of babies being burned in hell is for some reason intuitively unbearable. And yet, Calvinists for many centuries since the Reformation, have always been divided over this issue.

Before we move along, I must candidly confess that I personally hope that all babies dying in infancy are indeed saved, and I say "hope" because I also acknowledge the fact that the Bible is simply silent on the issue. I am convinced that in any attempt to answer the question, "are all dying babies saved?", one necessarily enters into the realm of speculations. That being said, I would want to make it clear that it is beyond the intention of this blog to offer an answer to that particular question. My concern here deals with something way more important than the dispute over whether or not all dying infants are saved. What I'm concerned about is the preservation of the purity of the Gospel message in all this.

A few days ago, I had a discussion with a certain Calvinist who claimed that all babies dying in infancy are saved. Of course, there's nothing inherently wrong with that assertion (note that I personally have that hope myself!). What made his position wrong, however, is the reason that has been provided to justify it. My Calvinist friend made a bold assertion that it would be unjust for God to send dying infants—who have never committed any personal/actual sins—to hell. To state it positively, what he implies is that God's justice requires the salvation of dying infants by virtue of their innocence from the charge of having committed any actual/personal sins. This is tantamount to saying that some people (i.e. dying infants) are bound to go to heaven by the merit of their own innocence and not by the gracious redemption of Christ! I am convinced this is an implicit affront to the Gospel of Grace that Calvinists are expected to hold dearly.

During our discussion, my Calvinist friend also insisted that while it is God's justice that requires the salvation of dying infants, such supposedly innocent infants would nonetheless still be saved by grace. But I could only imagine a snake eating its own tail when I read that statement. It is a fatal self-contradiction that ultimately reveals a serious misunderstanding of why is it necessary for us to be saved "by grace" in the first place. 

Saved by Grace Alone

Salvation is by grace simply because we don't deserve it.. God's justice condemns us (Rom. 3:19-23). If we deserved anything, as far as divine justice is concerned, it is only death: "for the wages of sin is death" (v. 6:23). Thus, grace presupposes our unworthiness before God. It presupposes our just condemnation. No sinner who is saved by grace can claim that God saved him because he justly deserves it. It also follows that God is never under any moral obligation to save any sinner. He could have thrown us all to hell in an instant and yet remain perfectly holy and just. If this isn't the case, then our salvation becomes a matter of legal obligation on God's part, and grace would no longer be grace (Rom. 11:6).  The mere mention of grace assumes that the recipient of such a bounty is justly condemned before God. In other words, the person who receives saving grace from God, left in himself, is a guilty sinner, and being guilty he is NOT innocent. So how can it be argued that dying infants are justly saved because they were innocent, and yet their salvation is still by grace? One can already see the absurdity of such a position.

Can a Christian hope that all dying infants will enter the kingdom of God? Sure! But let him confess that such little ones must enter the kingdom of God by grace alone; and if by grace, then it is not by any merit of their own (e.g. merit of innocence). Nobody is innocent before God—even infants (Psa. 51:5). "Like the rest, we were by nature deserving of wrath" (Eph. 2:3, NIV). If dying infants are innocent and must be saved by virtue of their innocence, then they are saved by bare justice, and not by grace.

Saved in Christ Alone

At this point one may ask: If salvation cannot be acquired by anyone on the basis of God's bare justice (which can pronounce nothing but condemnation for our sins), does this mean that "grace" is unjust? No. God's grace has been made available because God's justice has been answered for in and by the Cross. "God made him who had no sin to be sin for us, so that in him we might become the righteousness of God" (2 Cor. 5:21). Justice is served by Christ's death on behalf of His people so that salvation may come to them by grace alone (Rom. 3:23-26). No Cross, no grace.

Our need for a Savior presupposes the reality of both our depraved condition and our just condemnation apart from God's mercy. So, do babies need Christ and His grace? If the answer is "Yes," then it follows that they, too, are not innocent and are justly condemned; for "it is not the healthy who need a Physician, but the sick" (Mat. 9:12). But if the answer is "No," then Jesus was lying when he said: "I am the way and the truth and the life. No one comes to the Father except through me" (Jn. 14:6, NIV).

Conclusion

As a closing remark, let me suggest that whatever position we take concerning the eternal destiny of dying infants (i.e. whether or not all of them are saved), we nevertheless ought to uphold the scriptural fact that heaven is a glorious place filled with people who are redeemed and forgiven by the Father through His Son, Jesus Christ. No human being can be found in heaven who is not redeemed by Christ. If this declaration is true, then how can we imagine babies in heaven without also accepting the fact that even those babies were—as far as God's justice is concerned—guilty and condemned, so much so that they were not less in need of Christ's forgiveness as we are? Do you imagine babies in heaven? I do. But I imagine babies in heaven who are saved not because they were innocent, but because of God's grace in Christ.

-Jeph

Wag kang KJ!

Naisip mo na ba kung bakit tila kung ano pa yung mga bagay na kinahuhumalingan at gustong-gustong gawin ng maraming tao, yun pa ang tila palaging pinagi-initang ipagbawal ng Bibliya, ni pastor, o ng mga "konserbatibong Kristyano"?

Sino ba ang ayaw magkaroon ng maraming-maraming pera at magkaroon ng kakayahang bilhin ang anumang nais niyang bilhin? Sino ang ayaw magkaroon ng pangalan at sana'y mag-trending din sa twitter? Sino ba ang ayaw magkaroon ng maraming ka-tropa at magkaroon ng malawak na impluwensya at kapangyarihan? Sino ba ang ayaw sa kaligayahang idinudulot ng sex? Atbp.

Marami tayong gusto, at lahat ng yan ay bunga ng ating pagsusumikap na maging maligaya. Pero bakit ganun? Bakit parang halos lahat ng pinagkukunan natin ng kaligayahan, ipinagbabawal naman ni Lord? Wala bang karapatang lumigaya o maging masaya ang mga tao? Bakit napaka-KJ naman yata ni Lord? Ganun ba ka-self centered ang Panginoon na para bang napag-tripan lang niya tayong lahat na sundin siya sa lahat ng bagay na ipinagu-utos niya sa atin kahit labag sa ating kagustuhan?

Kapatid, kung isa ka sa mga may kinikimkim na ganitong uri ng sentimyento dyan sa puso mo, maniwala ka sakin: Hindi kill-joy si Lord. Ang totoo niyan, ikaw ang KJ---hindi si Lord. Paano ko nasabi? Simple lang: Ikaw ay KJ sapagkat ayaw mong kilalanin at luwalhatiin (i.e. itaas, dakilain, papurihan, parangalan) ang Diyos. O sa ibang salita: Hindi KJ ang Diyos dahil siya ay self-centered, kundi bagkus ikaw ang KJ dahil ayaw mong kilalanin ang pagiging self-centered ng Diyos.

Tama ang iyong nabasa. Ang Diyos ay self-centered. Napaka! Sa katunayan, ang pinaka-layunin ng lahat ng bagay na nilikha ng Diyos---ikaw, ako, at lahat ng nabubuhay, mga pangyayari, at hanggng sa kaliit-liitang mga alikabok sa sansinukob---ay nilikha para sa kaluwalhatian at kapurihan ng kanyang sariling kadakilaan. Sabi ni Pablo,

"Sapagkat ang lahat ng bagay ay nagmumula sa kanya, sa pamamagitan niya, at para sa kanya. Sa kanya ang lahat ng kaluwalhatian magpakailanman! Amen." (Rom. 11:36)

Ang pagiging self-centered ng Diyos (o ang kanyang matinding pagibig sa sarili niyang kapurihan at kaluwalhatian) ay alinsunod mismo sa sarili niyang katuwiran. Isipin mong mabuti: Kung ang Diyos ang pinaka-dakila sa lahat, sa tingin mo ba'y mananatili pa kaya siyang makatuwiran kung hindi niya itinataas ang sarili niyang kadakilaan nang higit sa lahat ng bagay? Syempre hindi. Hindi maaaring itanggi ng Diyos ang sarili niyang kadakilaan, samakatuwid nararapat lamang na siya'y maging self-centered!

Pero sa puntong ito siguro'y nais mong itanong sa'kin: "Ibig mo bang sabihi'y makasarili ang Diyos?"

Ang sagot ko'y depende sa pakahulugan mo sa salitang makasarili. Sa isang sentido, totoong makasarili ang Diyos, dahil ang pinaka-layunin ng lahat ng kanyang ginagawa ay para sa ikaluluwalhati ng sarili niyang pangalan. Sa gayong paraan, at gaya ng nabanggit na, hindi siya maaaring maging kontra - sarili; siya'y marapat lamang na maging maka - sarili. Hindi niya maaaring itanggi ang sarili niyang kadakilaan sapagkat hindi niya maaaring itanggi ang kanyang pagiging Diyos.

Ngunit ang Diyos ba ay makasarili sa sentido na wala siyang pake sa ikabubuti ng kanyang mga nilalang? Hindi gano'n ang ibig kong sabihin. Sa katunayan pa nga, ang nais kong patunayan ay ang katotohanan na ang pagiging maka-sarili ng Diyos ang siyang nagsisilbing tanging batayan ng kaniyang pagibig sa atin!

Pano nangyari yun?

Simple lang: Kung ang Diyos ang pinaka-dakila sa lahat, ano sa tingin mo ang pinaka-mahalagang kayamanan na maaari niyang ibigay para sa atin? Tama! Ang kanyang sarili mismo! At dahil ang Diyos mismo ang pinaka-dakilang Kayamanan sa lahat (na higit pa sa mga bagay na itinuturing na "kayamanan" ng sanlibutan), samakatuwid ay hindi labag sa kanyang pagibig sa atin ang kanyang masidhing hangarin na dakilain at itaas ang kanyang sarili sa pamamagitan ng paggawa ng mabuti sa atin! 

Iyan ang pinaka-dahilan kung bakit itilaga ng Diyos ang kanyang Anak na si Jesus bilang Tapagagligtas ng mga makasalanan; ito ay una't higit sa lahat para sa ikaluluwalhati ng kanyang pangalan (Jn. 12:27-28, 13:31-32, 17:1; cf. Isa. 43:25).

Kung gayon, maliwanag na hindi kill joy ang Diyos. Hindi kailanman ninais alisin ng Diyos ang likas na pagnanais nating maging maligaya. Sa katunayan, nais niya tayong maging maligaya at napatunayan niya yan nang kanyang tuparin ang kanyang hangarin na dakilain / luwalhatiin ang kanyang sarili sa pamamagitan ng pagparito ng kanyang bugtong Anak. Ang pagiging maka-sarili ng Diyos ang siyang naging batayan ng ating tunay at walang hanggang kaligayahan!

Bilang pangwakas sa maikling blog na ito, nais kong bigyang-diin muli na hindi ang Diyos ang kill joy, kundi tayo mismo. Ayon kay Jesus, kung nasaan ang iyong kayamanan, naroon din ang iyong puso (Mat. 6:21); at kung nasan ang iyong puso, naturamente doon ka rin humuhugot ng kaligayahan. Kung ang kayamanan mo ay ang mga bagay ng sanlibutang ito, sa sanlibutan ka rin huhugot ng kaligayayan (Eph. 2:1-3), at tiyak na magiging kill joy talaga si Lord para sa'yo (Jn. 5:44). Maaaring inaakala mo'y maligaya ka sa mga bagay na pinapahalagahan mo sa daigdig, ngunit ang totoo'y inilalayo mo ang iyong sarili mula doon sa tanging makapagbibigay sayo ng tunay na kaligayahan. At habang nananatili kang bulag hinggil sa kagandahan ng Diyos kay Cristo Jesus (2 Cor. 4:4), ika'y magiging katulad ng isang batang paslit na ayaw tumigil sa paglalaro ng buhangin sa park at ayaw sumama sa kanyang mga magulang patungo sa Enchanted Kingdom sapagkat wala siyang ideya kung gaano ka-"mas dakila" ang Enchanted Kingdom kumpara sa kinahuhumalingan niyang buhangin.

Kapatid, wag kang KJ.

-Jeph

Pastor Ka [Nga] Ba?

Ikaw ba ay tinawag ng Panginoon o ng Salapi?

Paedo, Credo, Premil, Postmil, Amil, Sabbatarianism/Non-sabbatarianism, Presby, Congre, Supra, Infra, etc.

Magkakaiba man po tayo ng katuruang sinasang-ayunan, Nawa'y wala ni isa sa atin ang nasilaw sa maling katuruan ng Prosperity Gospel in any way. Kung talagang ikaw ay tinawag na maging pastor sa denominasyon na iyong pinanggalingan, wag mo isipin na ang pag-aaral sa seminaryo ay aksaya lamang ng oras at na nakahihigit sayo ang mga may degree sa kolehiyo. Ito ay paghahanda sa malaking gampanin mo sa kung anomang pagtawag sa iyo ng Panginoon. Marangal na bokasyon ito na inatas sa sinomang tinawag upang alagaan ang Kanyang tupa sa kung saan ka tatawagin. Kapareho ito ng secular na bokasyon na kung saan ay kahit ang naggagatas ng baka ay makapagbibigay luwalhati sa Dios (sabi nga ni Luther). Hindi ka man nakapagtapos sa kolehiyo at dumiretso sa pagpapastor o hindi man accredited ng CHED ang seminaryong pinasukan mo, ang mahalaga ay ang naging pagtawag sa iyo ng Dios. Nauunawaan ko na may mga iglesia na hindi kayang suportahan ang kanilang ministro sa pangangailangang pinansyal nito at nakakapagpalakas talaga ng pananampalatayang malaman ang kanilang sakripisyo (bi-vocational) pero hindi ito nangangahulugan ng mas higit na pagtawag kesa sa pastor na ang buong oras ay nasa kanyang mga tupa (full-time). Hindi rin ibig sabihin na kung hindi ka tumatanggap ng honorarium sa iyong iglesia ay mas banal at mas tama ka na pastor kesa sa mga tinutulungan ang kanilang pastor sa mga pangangailangang pinansyal nito. Totoong may mga pastor na hindi na nag-seminaryo at nagbasa lang ng libro o dahil parating kasama ang kanyang pastor, nagkaroon sya ng training na parang sa seminaryo, subalit hindi ito pangkalahatan. Hindi lahat ganito ang karanasan.

Security ba ang hanap mo?

Ang pagpapastor ay hindi pagpapalago ng buhay pinansyal. Kung mayroon kang kilala na pumasok ng seminaryo sa pagnanasang magkakaroon ng malaking kita sa papasukan nilang Iglesia, tingin ko para sa inyo ang kanyang sinabi (Miyembro ka pala dapat ng group para mabasa mo) pero hindi para maging bi-vocational pastor. Wag na lang. Magtapos ka na lang ng kurso sa kolehiyo na maaari kang tulungang makapasok sa kumpanya o magtayo ng negosyong kikita ka ng malaki.

“Nawa'y wala ni isa sa atin ang nasilaw sa maling katuruan ng Prosperity Gospel” - Jerboy Magalang

Aray ko po.

Ang pagpapastor ay hindi para sa pagpapataba ng tyan, ito ay para sa mga tupa.

Mga karagdagang babasahin:

God At Work: Your Christian Vocation in All of Life
Got Questions dot org articles

(About Jerboy)

That Was Tough

The uncompromising message of Pastor John MacArthur against same-sex marriage

Image courtesy of Youtube.com

I have a disclaimer Before I begin: The image above maybe different from when he had said the message that I’d be referring to. So if you’re going to ask me for a specific Youtube link, you may excuse me for not having a single clip to give. Moreover, I do not own the image nor will use it for profit.

It’s been a month already when the news came out. A mainline pro (ugh!)-, a mainline pro (welp!), a mainline protestant denomination (notice how I intentionally refrained myself from adding “Christian” between “protestant” and “denomination”) approved of “Adam and Steve’s” union to further severe its ties with today’s Evangelicalism. While it’s devastating enough to know that they have totally departed from the historic and Biblical Christian view of marriage, it’s also another way of rejoicing over the fact that not everyone within the fellowship agrees with it.

We’re leaving. Bye.

Not everyone is Christian. It’s as true as saying that not everyone who profess with their tongue that He is Lord will enter the Kingdom of God. They have fallen away and we can only pray that the Lord is not done yet with the people there who are yet to be redeemed.

While the issue is starting to wane in social media (at least to where I’m currently at), there are still notions (out of ignorance probably) that this Presbyterian denomination had done it because they’re Calvinists. Ah! They’re Calvinists, you say? Just because they’re “Presbyterians”? Come on! I invite you to study and read more to avoid fallacy.

I have always loved good ecumenical relationships. When I say “good”, I mean to say real and Biblical, and when I say “ecumenical”, I mean to say that of a coalition without compromising key doctrines and not another. One of which, would be the setting aside of usual and never-ending debates on certain issues pertaining to this, this and this, and rather focusing on the things that tend to question our identity and distinction from other denominations.

“I have always loved good ecumenical relationships.”-Jerboy Magalang

Recently, I posted an article on Facebook about John MacArthur’s critical reaction to seminaries and denominations teaching a new perspective on marriage. Forget the debates on baptism, eschatology and many others as of the moment and just read the very words of his with regard to the issue:

“They have no allegiance to the Bible, … You go back to every one of those seminaries … for a century [they] have been deniers of biblical authority, they have no relationship to scripture, they are the apostate church, they are Satan’s church.” — Pastor John MacArthur

(Read the rest of the article by clicking here.)

Whew. That‘s just it! Pastor John MacArthur putting a nail in the coffin even before it’s finalized. Finally, this is what I believe every professing believer should say about the issue.

There’s but one.

(About Jerboy)

“Not everyone is Christian.”-Jerboy Magalang

This article originally appeared on @sentirem; Jerboy Magalang's blog. Republished with permission from the author and by the grace of co-authors.

“Daniel saw it… then Mark!” (On Jesus as The Son of Man)

Need more power!!!

Ever wonder where Jesus had said in the Bible that He’s God? Have you ever asked yourself if He was truly Divine? Maybe He’s just man. Maybe He’s more than just a man but no Divine. Maybe it would be easier to just open a jar than to think about this “mystery” as some would say. Maybe. Just maybe.

You may notice that while I am trying to begin an introductory to this article, I’m very much sure that He is Divine (Notice how I often capitalize “H” when I pertain to Him). Anyway, here are the two verses to show you one from Old and one from New proving that He is who He is:

In the Old Testament, we find the following verses in Daniel 7:13–14:

13 “In my vision at night I looked, and there before me was one like a son of man, coming with the clouds of heaven. He approached the Ancient of Days and was led into his presence. 14 He was given authority, glory and sovereign power; all nations and peoples of every language worshiped him. His dominion is an everlasting dominion that will not pass away, and his kingdom is one that will never be destroyed.

In the New Testament, we can see in Mark 14:61–62 that it was Jesus who claimed to be The Son of Man:

61 But He kept silent and did not answer. Again the high priest was questioning Him, and saying to Him, “Are You the Christ, the Son of the Blessed One?” 62 And Jesus said, “I am; and you shall see THE SON OF MAN SITTING AT THE RIGHT HAND OF POWER, and COMING WITH THE CLOUDS OF HEAVEN.”

Why was He called the Son of Man? In the Jewish context the title, Son of God was nothing but a mere human title. For them, to be called, Son of Man was something Divine. This was proven to have been the case when the high priest (who are very much the experts and/or “Ph.Ds” of the Old Testament Revelations) tore their clothes and exclaimed;

“Why do we need any more witnesses?” he asked. 64 “You have heard the blasphemy. What do you think?” with “all condemning Him as worth of death.”

We can see how Jesus caused the high priests to tear their clothes and shout blasphemy after He had claimed to be The Son of Man. Surely, this was not the right thing to say at the time especially if He’s claiming that He’s but man. But He’s not. He is God.

“I thought you’re gonna fly, balloon?” Liar.

And in fact, to deny that Jesus is no God is blasphemous enough, making us liars as stated by the Apostle John in 1 John 2:22, saying:

“Who is the liar? It is whoever denies that Jesus is the Christ. Such a person is the antichrist — denying the Father and the Son.”

If you’re planning to pick a fight on the matter, may I ask you to hold your horses as these two verses are not the only ones proving such to be true. In fact, there are lots of verses that I can refer to than what I can actually write about His Divinity.

Maybe I can just cherry-pick a verse that says it otherwise.

What’s your pick?

This article originally appeared on @sentirem; Jerboy Magalang's blog. Republished with permission from the author and by the grace of co-authors.

The Savior that Saves

Though all professing Christians—regardless of religious affiliation—would readily confess Jesus Christ as their Savior, what most of them really have in mind when they say that is that Christ has done certain things to open the gates of heaven for us sinners (like dying on the cross for the forgiveness of our sins) but the rest is still up to us. This idea is very prominent among the cults of Christianity; e.g. Roman Catholicism, Iglesia ni Cristo (1914), Ang Dating Daan, and many others, each of which has its own version of a redeemer that attempts to save sinners only half-way through the process (if not most of it) then it's all up to the individual sinner to complete his own salvation—either by joining a religious organization, or by dedicating one's full allegiance and loyalty to a self-proclaimed apostle or prophet, or by doing good works, or a combination of all such things and what not.

Sadly, the idea of a halfway accomplished redemption (a heresy, by the way, since it is a blatant denial of Solus Cristus) is rampant among so many evangelical churches, too. God respects our freedom because He is a gentleman and would never save us apart from our willing cooperation; so goes the argument. God is viewed as merely attempting to save sinners by eliciting their cooperation (their final 'Yes') but actually powerless to make their Salvation a reality since He is supposed to "respect" their so-called freewill. Here we have God making good plans for man but it is man's freewill that prevails. Quite the contrary is what we find in Proverbs 19:21 NIV which says:

"Many are the plans in a person’s heart,
but it is the Lord’s purpose that prevails."

We possess no freedom of any sort to which the sovereign will of God is bound to concede. God rules over all things (Dan. 4:35). He is the Potter and we are the lump of dirty fallen clay at His disposal (Isa. 68:4; Rom. 9:18-23).  The course of our actions, therefore, does not determine the will of God, but it is the other way around. For "who," asks Paul, "has first given to Him that it might be paid back to him again? For from Him and through Him and to Him are all things. To Him be the glory forever. Amen" (Rom. 11:35-36 NASB). 

The truth is, God does not respect our moral freedom because we don't have such freedom in the first place! For "Very truly I tell you," Jesus told the unbelieving Jesus, "everyone who sins is a slave to sin" (Jn. 8:34 NIV; see also Rom. 6:20 & 2 Pe. 2:19). If we have any freedom of our own apart from the liberty that comes from Christ (Jn. 8:36), it is but a freedom only from righteousness (Rom. 6:20 KJV). We are void of all righteousness and our minds are hostile to God (Rom. 8:7-8).  Without the quickening power of the Spirit, we would never "accept the things of the Spirit of God, for they are folly to [us], and [we are] not able to understand them because they are spiritually discerned" (1 Cor. 2:14). We are all "dead in the trespasses and sins" and "by nature children of wrath, even as the rest" (Eph. 2:1-3). Salvation, therefore, cannot be up to us in any way. It's rather all up to Him who says, "I will have mercy on whom I have mercy, and I will have compassion on whom I have compassion" (Rom. 9:15; cf. Exo. 33:19). 

A low view of Sin gives birth to low view of the gospel and of Christ's redemptive work. Many evangelicals have completely lost sight of how amazing God's grace is due to their shallow understanding of Sin and depravity. They have arrived to an erroneous view of our moral condition based on the presuppositions of various humanistic philosophies which aim to elevate the dignity of human beings beyond and contrary to what the Scripture actually describes us to be—that is, creatures that are fallen, totally depraved, and absolutely in need of a Savior that does not merely render salvation possible, but actually saves certain people to the uttermost by an atonement so powerful and sufficient that even the gift of conversion, together with all other graces necessary toward our final glorification, is guaranteed by it (Rom. 8:32-39, Eph. 1:3, 2:13; Heb. 7:25, 9:12, 12:2).

In this coming Holy Week, we will be commemorating the passion of our Lord and Savior Jesus Christ. And as we contemplate on the things that had transpired toward the climax of his redemptive mission here on earth 2000 years ago, always keep in mind that "it is finished" already (Jn. 19:30).  No merit of your own and no works done by your sinful hands would add up to what Christ has already accomplished for the Salvation of those who would put their trust in Him (Rom. 3:23-25).

- Jeph

Calvinism? Ano yun!?

Sa tuwing napaguusapan o nababanggit ang "Calvinism" sa facebook group na BORN AGAIN CHRISTIANS, marami ang napapakamot ng ulo at napapatanong: Ano ba ang Calvinism? Sekta ba yan? Kulto ba yan? Ano ba ang tinuturo ng Calvinism na pinaniniwalaan ng mga Calvinists?

Kung isa ka sa mga nagnanais magkaroon ng kaalaman tungkol sa Calvinism, nasa tamang lugar ka ngayon sapagkat isang Calvinist ang nagsusulat nitong artikulong ito. Hayaan mong tulungan kitang naunawaan ang mga basic tenets (o payak na paniniwala) ng mga Calvinists na katulad ko, at kung ano-ano ang mga maling-akala na karaniwang ibinabato laban sa aming pinaniniwalaan.

Ang sekta ng Calvinism

Eeeengk! Mali. Hindi po sekta (o relihiyon) ang Calvinism. Ito ay isang "school of thought" lamang na naglalayong ipaliwanag ang kaugnayan sa pagitan ng pagiging soberenya (sovereignty) ng Diyos at ng ating kaligtasan. Bagamat may mga sekta na lubusang niyayakap ang mga prinsipyo ng Calvinism, may mga Calvinists na myembro rin sa ibat-ibang denominasyon. Sa madaling salita, hindi po sekta, denominasyon, relihiyon, o kulto ang Calvinism sapagkat hindi po ito naka-kahon sa iisang ispesipikong organisasyon o grupo. (Ikaw nga mismo eh, maaaring Calvinist ka; hindi mo lang alam!)

Sino ang may pakana?

Ang salitang "Calvinism" ay hango sa pangalan ng isang repormistang Pranses na si John Calvin noong ika-17 siglo. Gayunpaman, hindi po si John Calvin ang talagang may pakana ng mga doktrina ng Calvinism. Ipinangalan lamang ito kay Calvin sapagkat siya ang pinaka-prominenteng theologian na nagtanggol sa mga prinsipyo nito. Ang totoo nyan, bago pa naging tao si Calvin ay marami nang nauna sa kasaysayan ng Kristyanismo ang nanindigan para sa mga payak na prinsipyong nakapaloob sa Calvinism; gaya nina St. Augustine of Hippo (354 - 430), St. Prosper of Aquitaine (390 - 455), St. Fulgentius of Ruspe (462 - 527), St. Bernard of Clairvaux (1090 - 1153), Gottschalk of Orbais (808 - 867), St. Thomas Aquinas (1225 - 1274), John Wycliffe (1320 - 1384), at iba pa.

Pero teka lang! Bago mo isipin na hango lamang ang Calvinism sa pilosopiya ng mga taong nabanggit, alalahanin din natin na silang lahat ay nanindigan na ang kanilang mga aral ay batay mismo sa banal na Kasulatan (makikita natin yan sa ilang saglit lang). Samakatuwid, ang Calvinism ay hindi pakana ni John Calvin o pakana ng sinumang tao. Ito ay hango sa Salita ng Diyos.

Anong pinaglalaban ng Calvinism?

Simple lang naman ang pinaglalaban ng Calvinism. Ito ay ang katotohanan na ang kabuuan (100%) ng ating pagkaligtas---mula simula hanggang katapusan---ay nakasalalay lamang sa kapangyarihan at biyaya ng Diyos upang walang maipagmapuri ang sinuman. Ito ang pinaka-premis ng buong sistema ng Calvinism, at ibinuod pa ito ni San Pablo sa 1 Cor. 4:7,

"Sapagka't sino ang gumawa na ikaw ay matangi? at anong nasa iyo na hindi mo tinanggap? nguni't kung tinanggap mo, ay bakit mo ipinagmamapuri na tulad sa hindi mo tinanggap?" (TAB)

Ang pagmamapuri (o pagiging mayabang) ay nag-uugat sa maling akala na mayroon kang taglay na anumang mabuting bagay na hindi galing sa Diyos. Yan ang naging problema ng mga mananampalataya sa Corinto na sinulatan ng apostol. Nagkabaha-bahagi sila dahil inakala nilang utang na loob nila sa mga mangangaral (ng ebanghelyo) ang kanilang pananalig; ang iba ay nagtayo ng fans-club para kay Pablo, ang iba naman ay para kay Apollos, at ang iba ay kay Cefas, etc (1 Cor. 1:12, 3:4-5). Dahil dyan, ipinakita sa kanila ng apostol (mula kabanata 1 hanggang 3) na ang mismong pananalig nila ay kaloob (regalo) na galing sa Diyos at hindi galing sa ibang tao o sa mga sarili nila kaya dapat na nilang itigil ang pakikipag-pataasan ng ere (1 Cor. 1:30-31, 2:4-5, 12-14, 3:6-9).

Maraming Cristiano ngayon ang may parehong maling akala gaya ng sa mga taga-Corinto. Inaakala nilang inalok lamang sa kanila ng Diyos ang kaligtasan ngunit ang mismong pagtanggap nila ay nakasalalay na sa sarili nilang pasiya. Kung tama ang ideyang ito, lalabas na ang sarili nating merito (i.e. merito ng pagtanggap kay Cristo) ang siyang  nagtangi sa atin tungo sa kaligtasan, at kung gayon nga ay hindi na ito maaaring ituring na "ayon sa biyaya" (Rom. 11:6).

"Ngunit ngayon, Oh Panginoon, ikaw ay aming Ama; kami ang malagkit na putik, at ikaw ay magpapalyok namin; at kaming lahat ay gawa ng iyong mga kamay." (Isa. 64:8)

Totoong ang pananalig natin ang siyang naghihiwalay sa atin mula sa mga taong napapahamak, ngunit ang pananalig bang ito'y bunga lamang ng ating sariling desisyon? o ipinagkaloob lamang din sa atin ng Diyos? Kung ito'y galing lamang sa ating mga sarili, mayroon nga tayong maipagmamapuri - at mali ang Calvinism. Ngunit"sino," tanong ni San Pablo, "ang gumagawa na ikaw ay matangi?" Obyusli, ang sagot sa katanungang yan ay walang iba kundi ang Dios. Ayon nga kay Jesus: "Ang lahat ng mga bagay ay ibinigay sa akin ng aking Ama. Walang nakakakilala sa Anak kundi ang Ama; at walang nakakakilala sa Ama, kundi ang Anak, at sinumang piliin ng Anak na pagpahayagan niya. " (Mat. 11:27, MBB); at minsan pa, "walang taong makalalapit sa akin, maliban na ipagkaloob sa kaniya ng Ama" (Jn. 6:65, TAB). Sumatotal, tayo ay natangi dahil sa ating pananalig kay Cristo---hindi lamang dahil sa sarili nating pasya---kundi unang-una sa lahat ay dahil ipinagkaloob ito sa atin ng Diyos na siyang unang pumili sa atin (Ac. 13:48) at kumilos sa puso natin (Ac. 16:14). Kung gayon, wala talaga tayong dapat ipagmapuri at sa Diyos lamang nauukol ang lahat ng kapurihan! Sabi nga ni San Pablo, "at anong nasa iyo na hindi mo tinanggap? nguni't kung tinanggap mo, ay bakit mo ipinagmamapuri na tulad sa hindi mo tinanggap?" (1 Cor. 4:7b-c).

Marahil ay iniisip mo kung bakit kailangan pang ipagkaloob ng Diyos sa tao ang pagtalima kay Cristo. Hindi ba't binigyan tayo ng Panginoon ng "freewill"? Wala ba tayong sapat na kakayahang magpasya na lumapit at sumunod sa ebanghelyo?

Ang Alamat ng Freewill

Ang karaniwang depinisyon ng maraming tao sa salitang "freewill" ay ang pagkakaroon ng kakayahang pumili o magpasya, kung saan ang kalooban ng isang tao ay hindi nakakiling (o hindi "inclined" / "bias") sa anumang direksyon sa pagitan ng mabuti o masama. Ngunit may ganitong uri nga ba ng kalayaan ang tao bilang makasalanan? Ang sagot ng Calvinism ay wala.

Kaya nga tayo tinatawag na "makasalanan" eh. Hindi lamang tayo tinatawag na "nagkasala" na para bang aksidente lamang ang ating mga nagagawang kasalanan, bagkus tayo'y maka - salanan. Mayroon tayong inklinasyon o pagkiling tungo sa paggawa ng Kasalanan. At hindi lamang ito basta inklinasyon o pagkiling, kundi ito mismo ang katutubo (o likas) na disposisyon ng ating buong pagkatao.

Ayon kay apostol Pablo:

"Kayo noo'y mga patay sa inyong mga  pagsalangsang at mga kasalanan, na dati ninyong nilakaran, ayon sa lakad ng sanlibutang ito, ayon sa pinuno ng kapangyarihan ng himpapawid, ng espiritu na ngayon ay gumagawa sa mga anak ng pagsuway. Tayong lahat ay dating nabuhay sa gitna ng mga ito, sa mga pagnanasa ng laman, na ating ginagawa ang mga nais ng laman at ng pag-iisip, at tayo noo'y katutubong mga anak ng kapootan, gaya naman ng mga iba." (Eph. 2:1-3, ABAB)

"Sapagkat nang kayo ay mga alipin pa ng kasalanan,
kayo'y malalaya tungkol sa pagiging matuwid." (Rom. 6:20) 

Samakatuwid, maliwanag na hindi lamang tayo makasalanan sapagkat tayo'y nagkakasala, bagkus tayo'y nagkakasala sapagkat tayo'y likas na makasalanan (o alipin ng Kasalanan). Dahil sa Kasalanan ng unang tao (Rom. 5:12) tayong lahat ay naging patay sa ating mga espirituwal na kalagayan at napa-alipin sa kalooban ni Satanas (2 Tim. 2:26) at samakatuwid ay walang likas na kagustuhan o inklinasyon na tumalima sa Diyos malibang unang kumilos ang Diyos sa puso natin (tingnan ang mga sumusunod na talata: Eze. 36:26; Ac. 16:14, cf. Mat. 13:11-16, Jn. 6:44, 65, Rom. 3:9-12, 8:7-8, 1 Cor. 2:14, 2 Cor. 4:4-5, Eph. 2:1-3, 2 Tim. 2:25-26).

Dito natin makikita na sa magkaibang sentido, tayo'y malaya ngunit alipin. Malaya nating sinusunod ang anumang nais o hangarin ng ating mga puso. Gayunpaman, ang ating mga puso ay alipin ng anumang bagay na pinagkukunan nito ng kaligayahan: "Sapagkat kung nasaan ang iyong kayamanan, naroon din naman ang iyong puso" (Mat. 6:21, ABAB). Habang tayo'y bulag patungkol sa kagandahan at kaluwalhatian ni Cristo (na kung tutuusin ay siyang pinaka-mahalagang Kayamanan sa lahat), mas nanaisin pa ng ating mga puso na magpakalunod sa mga "kayamanan" na ipinapangako ng mga tukso. Kung gayon, ang tanging paraan para mabasag ang sumpang ito ay walang iba kundi ang pagkilos ng makapangyarihang Espiritu ng Diyos sa puso ng isang makasalanan nang sa gayon ay makita niya ang walang kapares na kagandahan ng ebanghelyo na magdudulot ng malayang pagtalima kay Cristo (Eze. 36:26-27).

Sa madaling salita, itinuturo ng Calvinism na kung mayroon mang tumatalima (at walang pagtatalo na tayo nga ay tumalima kay Cristo ayon sa sarili nating pasya - Mat. 11:28), ang kapurihan ay ukol lamang sa Diyos na siyang unang pumili sa atin upang tayo'y pagkalooban ng kalayaan, kakayahan, espirituwal na pangunawa, at positibong inklinasyon at pagnanasa na lumapit kay Cristo tungo sa lubos na kaligtasan (Psa. 65:4, Mat. 11:27, Eph. 1:3-5, 11). Sa bandang huli, ang Panginoon ang siyang tanging may-akda at siyang tagapagpaging-ganap ng ating pananalig (Heb. 12:2). Siya ang ating soberenyang Tagapagligtas na nagliligtas ng lubusan mula simula hanggang katapusan (Rom. 8:30) upang walang maipagmapuri ang sinuman. Yan ang puso ng Calvinism.

Baka Calvinist ka rin!

Oo, maaaring Calvinist ka rin pero di mo lang pala alam. Paano mo malalaman? Simple lang. Tanungin mo ang iyong sarili:

1. Naniniwala ka bang wala kang magagawang anumang mabuti na kalugod-lugod sa Diyos malibang unang kumilos ang Diyos sa puso mo? (Jn. 15:5; Rom. 8:7-8)
2. Nananalangin ka ba para sa kaligtasan ng iyong mga mahal sa buhay? (cf. Rom. 10:1)
3. Ipinapanalangin mo ba na nawa'y kumilos ang Diyos sa puso nila upang kanilang tanggapin si Cristo? (cf. Eze. 36:26, Ac. 16:14)
4. Ipinagpapasalamat mo ba sa Diyos ang sarili mong pagkakaligtas at ang pagkakilala mo sa kaniya? (cf. Mat. 11:27, 13:11, Jn. 6:44, 65; Php. 1:29)
5. Nagtitiwala ka ba na tiyak na tatapusin ng Diyos ang pagliligtas na sinimulan niya sayo, at iingatan ka niya sa pananalig hanggang wakas? (cf. Jn. 10:27-29, Rom. 8:29-39, Php. 1:6)
6. Naniniwala ka bang ang lahat ng biyayang tinatamasa mo ngayon (na may kinalaman sa iyong kaligtasan), maging ang iyong pananalig, ay pawang kaloob na galing sa Diyos na binili ni Cristo ng kanyang dugo? (cf. Rom. 8:32, Eph. 2:13)

Kung Oo ang sagot mo sa mga katanungang ito, malamang ay isa ka ring Calvinista.

-Jeph

I'd Say Both

Let’s get straight to the point: Jesus is fully God and fully Man. I cannot see any reason for me to say that I am a Christian without affirming both nor replacing it with this, this, this, this and/or this.

But what’s the fuss all about? Well, a question that was raised a few days ago (and early this week. Let me remind that it’s a closed group!) in one of the groups I’m in nearly had me commented on what I believe about it but because of some errands and unfinished business at work, I could not. I’ll make it simple so you won’t have to join the group if in case you’re just a random reader like I am.

Is there a problem here?

The Question

The question is, “Could Jesus have sinned?” — My answer is both yes and no. Let me share with you why.

Most Christians, if not for the sake of a greater cause, tend to shelf this question for safekeeping unless it’s intentionally asked for the purpose of knowing if he/she affirms a sound Biblical doctrine and/or is not a heretic. But would it really be a heresy for a Christian to say yes to that question given a certain condition? Would affirming to it be considered a departure from what’s written if you are to say that “yes, He could’ve possibly sinned”?

Heh! Can’t beat me!

 If you are to view a list of the outstanding heresies that we have today, you would not find any that makes you one by saying yes to the question above.

So let me explain further why I’m standing in the middle:

Why answer “no”?

To answer “no” is to say that because He is completely Divine, He will never commit an unlawful act whether it be in His mind and/or actions. Being fully Divine, the Father’s divinity is at risk if we should say “yes” that Jesus could’ve sinned despite Him being in a glorified body after resurrection. Paul Himself went on further to justify this by saying, that “in him dwelleth all the fulness of the Godhead bodily” (Col. 2:9)

Therefore, my answer to the question above should be “no”.

Why answer “yes”?

To answer yes is to affirm that He is a complete Man, making Him the second Adam. The same perfection that was given unto the first Adam was embraced by the Messiah. That we can never doubt. As sinless as the first, He is the Son of Man who came and died for the atonment of our sins. Therefore (and only given such considerations that we’re talking about the fully Man in Him being present in the first Adam who caused us to die,) my answer to the question above will also be “yes”. May I remind you of the federalism?

Yes. Wait just simply say no. I don’t get it why I 
have to say yes. Oh I get it. It can be both!

Here’s my created analogy to settle this myself:

Premise 1: Christ is fully divine and fully Man
Premise 2: God divine cannot sin while Man can
Therefore Christ as fully divine cannot sin but as fully Man can

pew. pew.

 Doesn’t it bother you that eight-out-of-ten of God’s Ten Commandments requires you tonot? (← I’ll stop right there.) With Jesus being fully human born under the law, He has to certainly fulfill everything that’s written in the Scripture and I can rejoice in knowing that He did so in full obedience to the will of the Father.

I believe that Jesus, the second person of the Trinity is the God-Man in the God-Head and being so, He is both divine and alive in flesh and blood. Thus, His sharing of the divine attributes that the Father has will and/or can never commit sin. This same divinity that Jesus has is shared also with the same perfection of Man that Adam had prior to the fall. Adam was just a man. He wasn’t divine. Jesus is God (and is one with the Father and the Spirit) who was also just-as-perfect-as-the-pre-fall Adam. Believing that the Fully- Man-Christ Himself could never sin is to question Adam’s fall. Why did Adam sin?

A Solemn Appeal

You don’t really have to punch me for real — and with gloves!

There’s one thing that you can do if you have differing views as to whether He could’ve or could’ve not; Accept the fact that there are genuine Christians who believes that He could’ve sinned but did not without condemning the thought of it as blasphemous. It’s not like the issue is whether to accept semi-pelagianism as a possible Biblical response to salvation or not, is it?

Wrapping It Up

So, the next time you’ll ask me the question: could Jesus have sinned?, feel free to check back here to find out if I have made any changes. But until then, my answer would be both yes and no.

I’m a baptist, You’re Presbyterian. Now what? Maybe I’m a Charismatic!

Accept the fact that there are genuine Christians who believes that He could’ve sinned but did not without condemning the thought of it as blasphemous. It’s not like the issue is whether to accept semi-pelagianism as a possible Biblical response to salvation or not, is it? - Jerboy Magalang

This article originally appeared on @sentirem; Jerboy Magalang's blog. Republished with permission from the author and by the grace of co-authors.

Parang di natuto

Konting reality check lang para sa mga kabataan na noo'y aktibo sa Sunday School ngunit gumradweyt na't nagtatrabaho na sa kasalukuyan. Isang tanong:

...Natuto nga ba tayo?
(Oo, tayo. Meaning, kasama ako dun).

Ang dami, dami, dami, dami nating napag-aralan tungkol sa Biblia, sa mga doktrina, sa Diyos, etc. Di na mabilang ang mga memory verses na alam natin. Pero anyare? Nang magkatrabaho na tayo, bakit nangongompromiso tayo? Nasan na yung mga tinuro sa atin at natutunan natin sa simbahan?

Nakakahiya (at nakakainis) mang isipin, pero ganyan tayo. Nagkakaroon tayo ng selective amnesia kapag pasok natin sa office. Lahat ng mga tinuro ni Sunday School teacher, lahat ng mga preaching ni pastor, at lahat ng pangaral ng mga elders ng simbahan... *puff!* - instantly deleted na sa mga alaala natin.

Yung totoo? Natuto nga ba?

Please lang, wag naman natin sayangin yung effort ng mga guro natin sa simbahan, at huwag natin silang ipahiya. Higit pa riyan, wag nating ipahiya si Cristo!

Sa mga kabataang "Kristiano" naman na magtatrabaho pa lang, please lang ano; wag niyo na lang ipagsabi sa mga katrabaho niyo na Kristyano kayo kung di niyo rin naman paninindigan. Dahil sa bandang huli, kapag nahulog na kayo sa pangongompromiso (i.e. nakisama na sa mga makamundong gawain ng mga katrabaho niyo) ay pagsisisihan nyo yung oras na sinabi niyo pa yun.

Ngayon, gusto mo bang bumait pero di mo magawa? Click mo to.

Sino ang tunay na Kristyano?

Ang salitang Kristyano (Eng, "Christian") ay hango sa salitang Griego na "Christianos" (G5546 - Χριστιανός) na ang kahulugan ayon kay Thayer ay "a follower of Christ." Tatlong beses lamang ginamit sa Bagong Tipan ang salitang ito (cf. Acts 11:26, 26:28, & 1 Pe. 4:16), at ayon sa kasaysayan ng sinaunang iglesya na naitala sa aklat ng Mga Gawa sa panulat ng doktor na si San Lucas, ang titulong ito ay unang ginamit sa Antioqua patungkol sa "mga alagad" ni Cristo (v. 11:26). Marahil ay pakana ng mga kalaban ng iglesya ang titulong ito bilang insulto sa kanilang pananampalataya gaya ng ipinahihiwatig sa mga salita ni San Pedro sa 1 Pe. 4:16:

• "Mapalad kayo kung kayo'y kinukutya dahil kay Cristo, sapagkat sumasainyo ang Espiritu ng kaluwalhatian, ang Espiritu ng Diyos. Huwag nawa mangyarig maparusahan ang sinuman sa inyo dahil siya'y mamamatay-tao, magnanakaw, o salarin o pakialamero. Ngunit kung kayo'y magdusa dahil sa pagiiging Cristiano (Gk, Χριστιανός), huwag ninyong ikahiya ito; sa halip, magpasalamat kayo sa Diyos sapagkat taglay ninyo ang pangalan ni Cristo." (MBB)

May halo din ng pangungutya ang naging tugon ni haring Agripa matapos niyang marinig ang testimonya at depensa ni San Pablo tungkol sa ebanghelyo: "Sa loob ng maikling panahon ay ibig mo yatang maging Cristiano ako!" (Acts 26:28, MBB). Tila noong unang panahon ay nagdaan sa mabibigat na diskriminasyon, pangungutya, at paguusig ang mga Kristyano (berbal man o pisikal) sa ilalim ng bansag na ito.

Sa panahon ngayon kung kailan lumalaganap nanaman ang kaliwa't-kanang paguusig laban sa Kristyanismo (lalo na sa ilang mga bansa sa Gitnang Silangan kung saan nanggugulo ang mga pasaway na teroristang grupo na ISIS), ang katapangan natin sa pagdadala ng titulong Kristyano ay maaaring masubok sa 'di natin inaasahang pagkakataon at pamamaraan. Gayunpaman, bago natin maaaring paghandaan ang bagay na yan ay mayroong isang mahalagang katanungan na dapat muna nating itanong sa ating mga sarili: Ako ba ay isang tunay na Kristyano? 

Ang pangaral ni San Pedro sa 1 Pe. 4:14-16 na binasa natin kani-kanina lang ay para lamang sa mga tunay na Kristyano. Sila ang mga tagasunod ni (o sumusunod kay) Cristo Jesus na ating Panginoon. Ayon kay Jesus, "Kung tinutupad ninyo ang aking aral, kayo nga'y tunay na mga alagad ko" (Jn. 8:31, MBB). Samakatuwid, kung hindi mo tinutupad ang mga aral ng Panginoon ay hindi ka maaaring ibilang sa kaniyang mga alagad at hindi ka kasama dun sa mga sinabihan ng apostol na huwag nilang ikahiya ang pagiging Kristyano. Isa kang kahihiyan kay Cristo kung dinadala mo ang kaniyang pangalan ngunit hindi mo sinisikap lakaran ang kanyang kabanalan.

Totoong ang Kaligtasan natin ay natamo natin nang walang bayad sa pamamagitan ng pananalig at hindi dahil sa mga gawa (Jn. 3:16-18; Eph. 2:8-9). Wala ring pagtatalo na tayo'y kinupkop na ng Diyos bilang mga anak niya nang tanggapin natin si Cristo sa ating buhay bilang Panginoon at Tagapagligtas (Jn. 1:12). Ang pagiging tunay na Kristyano ay nagsisimula naman talaga sa sariling puso sa pamamagitan ng buong pagtitiwala lamang kay Jesus bilang tanging Tagapagligtas at buong pagsuko sa kaniya bilang Panginoon (Rom. 10:9-10). Ngunit hindi ito nagtatapos doon; kailangan mo itong patunayan sa harap ng ibang tao (Mat. 5:15-16; Jam. 2:18).

Lingid sa kaalaman ng marami, hindi lamang mga gang o fraternity (na karamihan ay mga salot sa lipunan) ang mayroong initiation rites. Ang Kristyanismo ay may sarili nang initiation rite mula pa noong itatag ito mga 2,000 taon na ang nakaraan! Ang initation rite na ito na nagsisilbing panlabas na paraan ng paganib sa Kristyanismo ay walang iba kundi ang bautismo sa tubig. Ito ang pangunahing panlabas na pagsunod ng isang makasalanan sa Panginoon matapos niyang isuko ang kaniyang buhay kay Cristo Jesus (Mat. 28:19-20; Acts 2:38, 41, 8:12-13 36-38, 10:47). Sa katunayan, walang sinumang mananampalataya sa alinmang pahina ng Bagong Tipan ang mapapatunayang hindi nabautismuhan (maliban doon sa magnanakaw na nakapako sa krus na walang pagkakataon noon na magpabautismo).

May mga simbahan na ipinagpapaliban ang pagbabautismo sa mga mananampalataya hangga't sila'y hindi pa nakakaunawa nang lubusan sa mga pangunahing doktrina ng Kristianismo (na kadalasan ay tumatagal ng ilang linggo, kung hindi man ay buwan). Ang masasabi ko'y walang basihan sa Biblia ang ganitong sistema. Nung araw ng Pentecost ay sumampalatya ang mahigit 3,000-katao at nabautismuhan din silang lahat sa mismong araw na iyon (Acts 2:41). Matapos marinig ng isang bating (o eunuch) ang ebanghelyo ay tinanong niya si Felipe kung pwede na ba siyang bautismuhan (Acts 8:30-36). Ang naging tugon ni Felipe sa kaniya? "Kung nananampalataya ka ng buong puso ay mangyayari" (tal. 37). Nang kumpirmahin ng bating na siya ay "sumasampalataya... na si Jesu-Cristo ay Anak ng Diyos," hindi na nagpatumpik-tumpik pa si Felipe at agad niyang binautismuhan ang bating (tal. 38). Ilan lamang ito sa mga patunay na ang pagsampalataya kay Cristo at ang pagpapabautismo ay magkaugnay at di-mapaghihiwalay. Sa katunayan, ang pagpapabautismo ang siyang nagsisilbing panlabas na tatak ng ating pakikipag-isa kay Cristo (Rom. 6:4-8). Sa pamamagitan nito ay ibinibihis natin si Cristo sa ating mga buhay (Gal. 3:26-27) bilang patotoo na siya ang ating Panginoon at tayo'y mga alagad niya. Ito ang nagsisilbing monumento na tumatayong representasyon ng ating minsan at magpakailanmang pagsuko kay Cristo, paghuhugas ng ating mga kasalanan, at bagong buhay na natamo natin sa pamamagitan ng kanyang kamatayan at muling pagkabuhay.

Noong panahon ng mga apostol, sa tuwing gugunitain ng isang Kristyano ang kaniyang pagkakaligtas, ang nasa isip niya ay ang kaniyang bautismo at ang nirerepresenta nito (tingnan sa Rom. 6:2-8 & Gal. 3:26-27). Hindi ibig sabihin nito na nakakapagligtas ang bautismo o hindi maliligtas ang sinumang hindi bautistado. Bagkus, ang bautismo ang nagsisilbing kumpirmasyon na tunay ngang naborn-agen ang isang taong nais magpahayag ng pananalig kay Cristo. Ang "bautismo ngayon ay nagliligtas sa atin," wika ni San Pedro. "Hindi sa paglilinis ng karumihan ng makasalanang likas kundi ang tugon ng isang malinis na budhi sa Diyos. Ito ay sa pamamagitan ng pagkabuhay muli ni Jesucristo" (1 Pe. 3:21, SND).  Nakakalungkot isipin na sa panahon ngayon ay napaka-babaw na ng unawa ng maraming simbahan sa kahalagahan ng bautismo sa buhay ng isang Kristyano. Ito'y nagiging opsyonal na lamang para sa karamihan, at ang ipinalit na nila sa pwesto ng bautismo (bilang representasyon ng ating pananalig) ay ang pagsambit ng panalanging pagtanggap o sinner's prayer na wala namang basehan sa Kasulatan.

Kapatid, nais mo bang matawag na Kristyano? Sundin mo ang mga aral ng Panginoong Jesus. Ang unang pagsunod kay Jesus ay ang paglalagak ng pananalig sa kanya (Rom. 5:1, 8:1). Kung isinuko mo na ang buhay mo kay Cristo, bakit hindi mo siya ibihis sa iyong pagkatao sa pamamagitan ng bautismo? "Sapagkat sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo Jesus kayong lahat ay naging mga anak ng Diyos," ayon kay San Pablo. "Ito ay sapagkat lahat kayong binawtismuhan kay Cristo, ay ibinihis ninyo si Cristo" (Gal.  3:26-27). Huwag mong sarilinin ang commitment mo kay Jesus. Sa paningin ng ibang mga tao ay ikaw parin yung dating tao na nakilala nila. Upang malaman nila na iba ka na, dapat mo itong ipakita sa iyong mga gawa o sa pamamagitan ng pagpapatuloy sa mga aral ni Cristo. Huwag nating gayahin ang mga pasaway na Judiong mananampalataya sa Jam. 2:14-24 na pinagalitan ni San Tyago sapagkat inaangkin nila na sila'y may pananampalataya pero puro lang sila ngawa at di sila makitaan ng gawa. Kaya naman, ang pagangkin natin sa pangalang Kristyano ay hindi lang din dapat sa ngawa, kundi sa pamamagitan din ng gawa.

Amen?

- Jeph